Dag 10; Jasper en het ijs

We hebben besloten om maar 1 dag op de natuurcamping te blijven en onze reis te vervolgen naar Jasper. Zoals gisteren gezegd zijn we eerst nog naar het Peyto Lake gegaan wat volgens de boekjes erg mooi moet zijn. Via een korte wandeling van ongeveer 20 minuten kom je op een uitzichtpunt uit waar je inderdaad een verbluffend uitzicht hebt over het meer. Het begint al aardig eentonig te worden hier in Canada. Alles is groot en mooi. Maar dit is inderdaad een schitterend meer.


Hierna pakken we de auto weer en rijden nu noordelijk richting Jasper om halverwege de Icefield Parkway aan te gaan bij het Icefield Center. Hier bij de Columbia Icefields vindt je een aantal gletsjers bij elkaar waar je op kunt met behulp van speciale ijsbussen. Deze voertuigen zijn eigenlijk ontwikkeld voor de olie industrie om op plekken te komen waar je normaal gesproken niet kunt komen. Ze hebben ontzettend grote wielen waar weinig lucht in zit om zoveel mogelijk grip te krijgen op het ijs. Met een schamel vermogen van slechts 250 pk en een koppel van hier tot Swifterbant, kunnen ze dus moeiteloos een helling aan van 18 graden (die we dus ook nemen…) Boven op de gletsjer aangekomen worden we met z’n allen losgelaten op het ijs. Het is indrukwekkend hoe groot en massief die gevaarte is. Ons wordt afgeraden om de gletsjer verder op te lopen aangezien er grote scheuren in het ijs kunnen zitten van wel 100 meter diep. Deze scheuren kunnen bedekt zijn met een dun laagje sneeuw zodat je ze niet kunt zien. We blijven dus – zo laf als we zijn – maar lekker achter de oranje pionnetjes die ze hebben uitgezet… Ze vertellen ons nog wel dat we geluk hebben omdat het vandaag een van de mooiste dagen is de ze gehad hebben met 15 graden Celsius. We zijn dus ook maar al te blij met onze jassen die we gekocht hebben in Banff.




Na de terugtocht hebben we gauw de auto weer gepakt en zijn we naar Jasper gereden. Helaas bleek de camping die we op het oog hadden geen vrije plaatsen meer te hebben met zogenaamde full hookups dat wil zeggen met water, electra en afvoer, en ook geen plaatsen meer met alleen electra, dus dan maar helemaal zonder. We konden ons afval water nog wel dumpen, dus dat scheelt ook wel weer.

Morgen willen we naar Clearwater en de camping daar kunnen we al reserveren, dus dat doen we dan ook maar gelijk. Gelukkig heeft de mobiel nog 1 streepje bereik dus pakken we dat maar met beide handen. Die is gelukkig geregeld, weer een zorg minder voor morgen.
Op de camping hebben we ons nog wel kunnen douchen (drie seconden water en dan weer op de knop drukken, is erg lekker als je ogen vol met zeep zitten). Op de terugweg
naar de camper komen we tot onze verbazing op eens een gezinnetje wapities tegen. Deze dieren lijken op herten maar zijn zo groot als een paard. Is toch wel bijzonder
om dit wildlife van zo dicht bij te zien. Ze blijven rustig grazen en kijken niet echt meer op van een paar pas gedouchte Hollanders die hen rustig voorbij loopt. Het
blijft een bijzonder land…

Dag 9; BEREN!

Vanmorgen eerst uitgeslapen voordat we op pad gingen. In Banff hebben we nog even boodschappen gedaan en door het stadje gelopen. Daarna hebben we de koers gezet richting Abraham Lake via de Bow Valley Parkway, met de hoop dat we nu misschien beren te zien krijgen. Maar helaas, ook dit keer zien we ze niet, terwijl dit toch de weg moet zijn waar je de grootste kans hebt om ze te kunnen zien.


Na de Bow Valley Parkway vervolgen we onze route via Highway 1 om na Bow Lake een aantal auto’s aan de kant van de weg te zien staan. En ja hoor, naast de snelweg lopen twee bruine beren op zoek naar eten. De almaar groeiende groep auto’s kan hen niet deren en ze blijven onverstoorbaar verder zoeken. We hebben er gelukkig foto’s van en zijn aardig happy omdat we nu toch nog beren hebben gezien.

Vol goede moed nemen we bij Lake Louise de afrit naar Highway nummertje 11. Tot we op een gegeven moment weer een auto aan de kant van de weg zien staan. Wij ook vol in de ankers – gelukkig kwam er niets achter ons aan – en ook weer stil staan en nu voor een zwarte beer! Dit is dus met rechte een beregoeie dag voor ons. Ook hier hebben we gelijk weer foto’s van gemaakt. Na deze happening reden we weer verder om na ongeveer 50 meter weer een zwarte beer te zien, maar nu aan onze kant van de weg. Zo zie je er geen enkele, en zo zie je gelijk vier beren gewoon aan de kant van de snelweg.

Vandaag kiezen we voor een natuurcamping, dat wil zeggen een camping ergens in de bossen zonder water, elektriciteit, afvoer en internet (zucht…) Er is niemand bij het kantoortje dus moet je zelf registreren door je gegevens in te vullen en 12 dollar in een enveloppe te doen die bij het kantoortje staat. Ze zijn hier wel goed van vertrouwen.

Na het eten nog even rondwandelen, boekie lezen, foto’s importeren, verslag typen en koppie thee drinken om daarna vroeg naar bed te gaan. Morgen willen we naar de Columbia Icefields en Peyto Lake, dit moet het mooiste meer zijn van de Rockies.

Dag 8; Veul…

Vandaag heel veel gedaan. Vanmorgen hebben we eerst de camper weer vol getankt (geen leuke hobby… ding rijd 1:4,19 en zijn 130 dollar kwijt) waarna we vervolgens eerst in Banff met de Gondola omhoog gegaan zijn de Sulphur Mountain op. In 8 minuten wordt je de berg op gehesen in een gondel voor maximaal 4 personen en van waaruit je een adembenemend uitzicht hebt. Boven aangekomen kun je hier wat rond wandelen en wat eten of drinken in het restaurant. Nog even een praatje gemaakt met een Canadees die in Twello heeft gewoond en in Laren werkte voor ene Pietur the Greaf . ‘Do you know him?’ Nou, I noow a Peter de Graaf, but joe doont work for him…



Nadat we hier weer veel foto’s van hebben gemaakt zijn we weer naar beneden gegaan met de gondel en verder op pad gegaan naar Johnston Canyon waar de Lower en Upper Falls te vinden zijn. Deze watervallen zijn te bewandelen via een redelijke steil pad waarover je een half uur doet naar de Lower Falls en 1,5 uur loopt naar de Upper Falls. Regelmatig heb je weer een prachtig uitzicht over dit overdonderend schouwspel van de natuur. Het maakt een aardige pokkeherrie…

Na deze watervallen zijn we naar de Vermillion Pass gegaan waar we onderweg langs de plek reden waar de twee continentale platen bij elkaar komen en wel te verstaan de Pacific en Atlantic plate. Hier stap je dus van het ene continent naar het andere. Even doorrijden en we komen aan bij Marble Canyon. Hier heeft in 2003 een door bliksem ontstane bosbrand gewoed die 170 km2 bos heeft verwoest in 40 dagen tijd. Het is wederom indrukwekkend om te zien dat de natuur dit om de 200 á 300 jaar nodig heeft om weer nieuw leven te laten creëren. Hier in de Marble Canyon loop ook weer een waterval die door de eeuwen heen een flinke geul heeft uitgesleten door het gesteente. Het water is hier ook weer zo blauw door de mineralen die er in zitten.

Om nog meer blauw water te zien zijn we rond 17:00 uur naar Lake Moraine gereden wat in de buurt van Lake Louise ligt, waar we gisteren al geweest zijn. De grootste drukte was al weer geweest en wij konden nu dus rustig rond kijken over dit prachtig meer. In tegenstelling tot Lake Louise, is Lake Moraine meer natuurlijker en heeft minder steigers, relingen en dat soort menselijk ingrepen. Het meer is daarom niet minder mooi. Ook liggen er nog een hoop boomstammen in het water in het aansluitend riviertje en een aantal personen wil om de een of andere reden graag naar de overkant. De chipmunks rennen er per slot van rekening toch ook zo over. Helaas is het drijvend vermogen van een boomstam met een chipmunk anders dan die van een mens en zinkt deze aardig snel. Resultaat: een natte broek voor niet één, niet twee, maar voor een hoop onwetende toeristen, ondergetekende daarbij uitgesloten. Maar het is toch wel vermakelijk om die gasten zo te zien.

Na Lake Moraine zijn we een stukje terug gereden naar Lake Louise Village en hebben een hapje gegeten bij het Mountain Restaurant (voor het eerst bizon burgers gehad…)
Na deze eenvoudige doch voedzame maaltijd zijn we weer in de camper gestapt en weer richting onze camping gereden via de Bow Valley Parkway welke parallel loopt aan Highway 1. Op deze weg zou je in principe nog wel eens beren tegen kunnen komen. Nou we hebben helemáál geen beren gezien! Wat we nog wel hebben gezien zijn twee elanden. Dus toch nog iets van Wildlife gezien. Wist u dat er in Canada jaarlijks meer mensen worden gedood door een eland dan door een beer? (Weer iets geleerd…)

Dag 7; Banff en Lake Louise

Om 6:00 uur gaat de wekker al, zodat we vandaag vroeg richting Banff kunnen rijden. Via Field en Golden rijden we eerst richting Lake Louise. Onderweg komen we ook nog eens door een tijdzone. We zaten steeds in de Pacific Time zone (UTC -9) en komen nu dus in Mountain Time Zone (UTC -8) terecht, dus onze horloge mag een uur naar voren. Verlies je dus gelijk weer een uur van de dag, dus moet je op een of andere manier je 24 uur in 23 zien te proppen. In het Yoho National Park zijn we nog wel bij de Spiral Tunnels gestopt. Dit is een spoorweg waarbij je de kop van de trein al uit de achtvormige tunnel komt terwijl het eind er nog in moet komen en hij kruist zichzelf dan ook nog een keer. Maar helaas. We hebben meer dan een half uur gewacht en geen trein gezien. Op de borden stond dat de trein ook niet echt op gezette tijden langs kwam. Helaas hebben we niet zoveel tijd.

Maar nu eerst naar Lake Louise. Dit meer is vernoemd naar een dochter van Koningin Victoria (boeie…) en heeft een bijzondere blauwgroene kleur. Dit komt door de mineralen die in het water zitten, zodat alleen blauwgroene kleur wordt gereflecteerd. Het is immens druk met allerlei toeristen en vooral Japanners. Al gauw pakken we een wandelroute de berg op naar Mirror lake en Lake Agnes. Bij dit laatste bergmeertje staat een theehuis, dus dat lijkt ons wel wat. Na 3,4 kilometer en ongeveer 1,5 uur bergop gelopen te hebben zijn we dan eindelijk boven en kunnen we genieten van onze Earl Grey, white tea en sandwich with cheese en cuccumber. Aangezien we ook nog een camping moeten zoeken in Banff moeten we helaas ook weer redelijk op tijd naar beneden en onze camper weer vinden op de vele parkeerplaatsen.


Vervolgens zijn we naar de Tunnel Mountain Road gereden waar een grote kampeer terrein ligt en waar ze gelukkig nog plek hadden. De kleine chipmunks komen ons al welkom heten en even later staat onze camper perfect waterpas onder een hoek van 30 graden de verkeerde kant op…
’s Avonds zijn we Banff zelf nog even ingegaan en dit is daadwerkelijk een sfeervol plaatsje waar het reuze gezellig is. Rijdt je het stadje in op zoek naar een parkeerplaats en zie je aan de andere kant van de straat nog een mooi plekkie om je camper neer te plempen, stopt er een vriendelijke dame om ons te zeggen dat dat nie goed nie is om je auto zo tegen het verkeer in te parkeren. Krijg je een fikse boete voor en die zijn al niet mals in Canada. Dus wij de camper maar weer draaien en nu met de neus de goeie kant op…

In het centrum van Banff hebben we beide nog een goede wind en waterdichte jas gekocht tevens als souvenir en zeer handig als het weer gaat regenen. Af en toe hebben we een buitje, maar over het algemeen hebben we toch geluk met het weer gehad. Hopelijk blijft dit zo hoewel de weervoorspellingen voor de komende dagen iets minder zou zijn. We zullen zien.

Oh ja, wederom worden we welkom geheten door de kleine chipmunks.

Dag 6; Mount Revelstoke National Park

Vandaag hebben we de camper gepakt en zijn we de berg die vlak bij ons ligt - Mount Revelstoke National Park - op gereden. Dit gebied is sinds 1914 al een nationaal park en heeft in tegenstelling tot eergisteren (Konakee Glacier Park) wel geasfalteerde wegen, zodat wij nu ook zelf de berg op kunnen rijden. Boven gekomen stonden er al een aantal auto's en andere campers zodat wij onze er mooi bij konden zetten. Nu hebben we wel wat extra spullen mee, zoals jassen, water en broodjes. (De kettingzaag hebben we trouwens nog steeds niet...) Deze berg hebben ze in zones onderverdeeld waarbij je zonder problemen met de auto omhoog kunt. Aangezien er redelijk wat sneeuw kan vallen duurt het dus ook even voor de wegen weer vrij zijn voor het verkeer. De laatste zone tot bovenaan de berg was nu dus nog afgesloten, omdat er vorige week nog had gesneeuwd. Het laatste gedeelte moeste we dus gaan lopen, maar dat was ongeveer 1 kilometer. Het sneeuw lag er inderdaad nog en we moesten dan ook regelmatig een pad vinden door de sneeuw. Eenmaal bovenaan gekomen konden we diverse richtingen op voor de verschillende wandelpaden of trails zoals ze ze hier noemen. Het is toch wel gek om in juli in je kortebroek door de sneeuw te lopen. Met 16 graden en een lekker zonnetje was het toch goed vertoeven op 1938 meter hoogte.

Ook hier heb je weer een fabuleus uitzicht over de bergen met al die besneeuwde bergtoppen om je heen. Vervolgens zijn weer ietsjes naar beneden gegaan waar weer een meertje lag. En wederom kun je weer mooie plaatjes schieten.
Morgen gaan we op tijd richting Banff om daar een camping te zoeken. Nog even kijken of we nu al naar Lake Louis gaan of dat we dat nog een dag uitstellen. Voor nu; slaap lekker en morgen gezond weer op. Oh ja, het kan hier 2 graden worden... brrrrr...

Dag 5; Revelstoke

Vandaag zijn we naar Revelstoke gereisd. Vanmorgen op tijd van bed gegaan en ontbeten in de frisse ochtendzon. Om 8:15 reden we van onze camping af en zijn we via Kaslo en de veerboot naar Revelstoke gereden. Onderweg hier en daar nog even gestopt en heel toevallig kwamen er nog twee campers aan van Cruise Canada waar wij onze camper ook bij huren. Leuk toeval was dat dit ook een groepje Nederlanders waren die met de familie, opa en oma en nichtjes op vakantie waren in Canada.
Bij een kleine waterval nog even wat foto's gemaakt om vervolgens gauw door te rijden naar de ferry. Deze gaat, vanaf onze kant dan, op het halve uur. Gelukkig konden we nog mee en verliep de overtocht prima. En was nog gratis ook :)
Eenmaal in Revelstoke aangekomen konden we onze camping Lamplighter Campground snel vinden die we al eerder via internet hadden opgezocht. En wat blijkt; ze hebben free wifi. Dus vandaar dat er nu ook gelijk zoveel items op de weblog bij zijn gekomen... Straks gaan we Revelstoke nog even verkennen en morgen blijven we hier ook nog de hele dag.

Dag 4: Kokanee Glacier Park en Kaslo

Vanmorgen eerst nog rustig ontbeten bij het meer waarna we de boel weer hebben ingepakt en richting Nelson zijn gereden. Tussen Balfour en Nelson zijn we rechtsaf gegaan naar de Kokanee Glacier Park. Dit is dus een gravelweg waar we volgens de huurvoorwaarden van onze camper niet in mogen. Toch eerst maar even stoppen en toevallig stond er nog een auto met een paar jonge mensen die de mountain bikes aan het prepareren waren. Ze zeiden dat het een weg van ongeveer 16 kilometer was en dat het aardig bumpy kon zijn maar dat het wel kon. Dus wij de wagen gepakt en gaan rijden. Nou het was inderdaad aardig bumpy en na ongeveer 1 kilometer slingeren en in de lage versnelling gereden te hebben kwamen we bij een informatie bord neer waar we de camper maar neer hebben gezet. Vanaf hier gingen we wel lopen en kijken hoever we kwamen. We waren goed en wel uitgestapt toen er een echte Jeep voorbij kwam rijden en de bocht om reed. Een paar tellen later kwam deze weer terug en het raampje ging open waarop de bestuurder vroeg of we ook naar boven wilden en dat we dan wel mee konden rijden. Nou, dat slaan we dus niet af. Dus wij instappen bij Kevin en Susan – twee Britten die hier 14 jaar geleden naar toe zijn geëmigreerd – en we reden, schudden en vlogen door elkaar naar boven. Ja, da’s inderdaad geen werk voor een camper. Op dit soort terrein heb je echt een 4x4 nodig. In Nederland heb ik het nut er nog nooit van ingezien, sta je met je Mercedes, BMW of welke andere nep 4x4 in de file bij de A1… Maar ik dwaal af. Kevin en Susan brachten ons in een half uurtje naar boven en onderweg dachten we al, hoe komen we in vredesnaam weer beneden??? Maar ze zeiden toen we boven waren dat we met hen mee mochten lopen naar het meer of zelf onze gang mochten gaan en dat ze ons wel weer op wilden pikken als we naar beneden liepen. Een meer op deze hoogte? Yep, een mooi gletsjer meer waar je in 2 uur tijd naar toe kunt lopen. Nou laten we dat dus maar doen.

Ik kan hier heel veel over zeggen, maar dat doe ik niet. Het is zoals de Canadezen zeggen “unbeschreiblich”. De uitzichten zijn fenominaal, het ijs op de bergen schitterend wit, de rotsen waar je tussen doorloopt immens en de bomen gigantisch. Zoals we al eerder hebben gezegd is alles groot in Canada en je voelt je dan heel erg klein. Onderweg kom je nog de gekste dieren tegen die je in Europa niet tegen komt. De namen ken ik niet eens, maar we hebben wel foto’s. Loopt Nicolina voorop, begint ze opeens te gillen; schiet er opeens een groot wasbeerachtig beest voor haar voeten weg. En die beesten kunnen nog eens fluiten ook. Net als die andere kleinere eekhoornachtige beestjes, met hun grijze rug en rode buik. Waarom fluiten die beesten eigenlijk???
Eenmaal boven gekomen blijkt dat daar inderdaad een gletsjermeer ligt met een fantastisch uitzicht. Hier hebben we nog even gegeten en gedronken en vervolgens weer met Kevin en Susan aan de afdaling te beginnen. Het begint nu wel wat koud te worden. Uiteraard hadden we onze jassen in de camper laten liggen. Je gaat er ook niet van uit dat het koud is op een Glacier...

Op de terugweg naar de auto begint het af en toe te sputteren en wanneer we vlakbij de auto zijn gaat het ook nog eens regenen. Op de parkeerplaats zien we trouwens nog een aantal auto’s met kippengaas om de auto. Het schijnt dus dat die kleine fluitbeestjes ’s nacht naar de parkeerplekken komen om je banden kapot te knagen; ze schijnen rubber lekker te vinden…

Wanneer we weer naar beneden shaken komen we halverwege een tweetal omgevallen bomen tegen. Dat is dus ook mogelijk in Canada… Gelukkig had een andere auto dit al eerder opgemerkt en was weer naar boven gereden om daar iemand van de Canadese Staatsbosbeheer op te halen die een kettingzaag bij zich had. Die kon ons dan ook weer vrij snel op pad brengen. Dus een goede les voor de volgende keer; neem een kettingzaag mee als je op pad gaat.

Na een uurtje zijn we dan weer bij onze camper, geheel vrij van omgevallen bomen, maar toch maken we maar dat we weer beneden komen. Je wilt hier niet vast komen te zitten. Na deze Canadian Adventure zetten we koers naar Kaslo. Dit is een leuk pittoresk stadje met nog oude stijl huisjes. Hier zijn we dan ook maar wezen uit eten om daarna onze camping weer op te zoeken.
’s Avonds zitten we lekker te lezen en dit verslag te maken, gaat het opeens hard waaien en horen we een knal. Een grote tak van de pluisjesboom naast ons afgeknapt en boven op de camper geflikkerd. Zo te zien geen schade, maar was wel even schrikken, hopelijk blijft het vannacht rustig.
Oh ja, helemaal vergeten te schrijven. Vandaag bijna een roadkill gemaakt op een paar overstekende eenden. Gelukkig konden we er mooi tussendoor rijden en hebben we niks geraakt.